20/11/2023

Mafate – kaldera odcięta od świata

Klejnot Reunionu

Przez Wami najprawdziwszy klejnot, ukryty wśród reuniońskich wyżyn. Kaldera Mafate, z racji odizolowanego położenia, w przeszłości stanowiła idealną kryjówkę dla zbiegłych niewolników. Do dzisiaj można się tu dostać jedynie pieszo lub za pomocą śmigłowca. Jako że obszar ten jest wolny od zanieczyszczeń spalinowych, cechuje go niezwykła różnorodność biologiczna oraz bogactwo endemicznych gatunków roślin i zwierząt. Podobnie jak sąsiednie cyrki Cilaos i Salazie, Mafate wpisany jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Mafate znajduje się w centralnej strefie Parku Narodowego Reunionu. Ma kształt owalu o długości 14 km na osi północ-południe oraz szerokości ok. 7 km na linii wschód-zachód. Posiadając łącznie ok. 180 km szlaków (niektóre źródła podają 140 km), to raj dla miłośników górskich wędrówek i najprawdziwsza oaza spokoju, otoczona skalistymi urwiskami. Infrastruktura szlaków turystycznych ogranicza się tu do kładek, murków, stopni i krótkich tuneli.

Życie w izolacji

Obszar kaldery zamieszkuje ok. 750 stałych rezydentów, rozsianych po kilku zaludnionych punktach, zwanych potocznie „wysepkami”. Zasiedlanie tych terenów zaczęło się od obozów, zakładanych przez zbiegłych z plantacji niewolników. Współcześnie osiedla dzielą się na kompaktowe i rozproszone. Kilka z nich zostało opuszczonych za sprawą klęsk żywiołowych. Aktualnie największą „wysepką” jest La Nouvelle, a izolacja kaldery narzuca specyficzny sposób życia i organizacji funkcjonowania zbiorowości.

Zaopatrzenie dostarczają regularne rejsy helikopterowe, a każda osada ma swój heliport. Od śmigłowców zależy też opieka medyczna i ratownicza w tej części Reunionu. Również wywóz śmieci odbywa się drogą powietrzną. Edukacja w Mafate możliwa jest do ukończenia szkoły podstawowej, zaś osoby chcące kontynuować naukę, muszą przenieść się w inne części wyspy.

Energię elektryczną zapewniają panele fotowoltaiczne, wspierane przez generatory na wypadek pochmurnych dni. Telekomunikacja uzależniona jest od anten, zaś sygnał telefonii komórkowej jest dość dobry. Bieżącą wodę zapewniają zbiorniki na wodę z okolicznych potoków i źródeł, a ze względu na wilgotność terenów i łatwy dostęp do wody słodkiej i deszczówki, wybudowano wydajną sieć wodociągów. Tutejsza gospodarka opiera się na hodowli trzody chlewnej i drobiu, uprawie owoców i warzyw oraz turystyce.

Szlaki trekkingowe

Sposobów na dotarcie do Mafate drogą lądową jest kilka. Najpopularniejsza i zarazem najłatwiejsza trasa rozpoczyna się na przełęczy Col des Bœufs, położonej na granicy gmin Salazie i La Possession. To właśnie tu zaczyna się łatwy, choć długi szlak do La Nouvelle (4h30 w obie strony, 700 m przewyższenia). La Nouvelle to dobre miejsce na odpoczynek, posiłek albo nocleg. Drewniane domki, mały kościółek i malownicze położenie, zauroczą każdego piechura.

Inną opcją jest trasa z Cilaos drogą pod górę na przełęcz Taïbit (3h, 800 m przewyższenia). Szlak ten jest jednak bardziej wymagający kondycyjnie, przy czym najlepiej pokonywać go o świcie, zanim opadające chmury przysłonią widoczność. Nagrodą za górski trud jest imponujący widok zarówno na panoramę Cyrku Cilaos, jak i Mafate. Z tego miejsca szlak prowadzi w dół, a po ok. godzinie dociera się do osiedla Marla, u podnóża Grand Bénare, na wysokości 1645 m n.p.m., gdzie można zatrzymać się w miejscowym barze lub spędzić noc w jednym z domków lub pokoi gościnnych. Z Marli warto udać się do wodospadów Trois Roches, schodząc stromą ścieżką wzdłuż rzeki Galets. Tamtejsze bazaltowe słupy oraz piękna kaskada wodospadu nikogo nie pozostawią obojętnym. To miejsce wyjątkowe, ale też niebezpieczne, gdzie należy zachować szczególną ostrożność!